Сайхан зүйл сайн хүмүүст тохиолддог гэж ихэнх хүмүүс ярьдаг. Тэр үнэн. Гэхдээ муу зүйл ч сайн хүмүүст тохиолддог гэдгийг хүмүүс мартаж орхидог.
Тийм учраас ямар нэг золгүй явдал тохиолдоход хүмүүс "яагаад" , "би ямар муу зүйл хийв?" гэх мэтээр өөрсдийгөө "байцааж" эхлэх нь элбэг.
"Сайн хүн" гэж чухам хэн бэ?
Хүн алж, хулгай дээрэм хийсэнгүй, улсын мөнгө идэж, авилгал хуйвалдаанд оролцоогүй, хүнд муу санаж, өс хонзон хөөгөөгүй...
Хоёр идэж, хоосон хоноогүй мөрөөрөө амьдрах л гэж зүтгэж яваа хүмүүс.
Амьдрал бол тэмцэлийн талбар. Үр хүүхэд, хань ижилтэй болох, аялж зугаалах гэх мэт сайхан зүйл тохиолдох нь амьдралаас өгч буй өчүүхэн бэлэг. Тэдгээр бэлгийг авах үеүдэд таашаал аван баярлах ёстой. Өөрөөр хэлбэл өнөөдөртөө амьдарч сурахтай эргээд холбогдож байгаа юм. Маргааш юу болохыг хэн ч үл мэднэ.
Өнөөдөр тохиолдсон золгүй явдал ч бэлэг байж мэднэ. Үүнээс ч дор зүйл болох байсан юм бил үү? Тэгэхээр яагаад гэдэгт өндөр ач холбогдол өгөх хэрэггүй.
Өнөөдөр надад/чамд ирсэн зовлон маргааш хэнд ч ирж ч болно. Тиймээс "муу" ч хүн бай "сайн" ч хүн бай хэнд ч юу ч хэзээ ч тохоилдож болзошгүй.
Чухам түүнийг даваад туулах сэтгэлийн тэнхээтэй байж, нэг доллараар нөгөөдөө тусалж чадахгүй гэхэд сэтгэлийн дэм өгч, урмаар тэтгэж, үнэн зүрхнээсээ хайрлах нь хамгийн чухал.
Тэр тэгэж тусалсангүй, энэ ингэж хэлсэнгүй гэж гомдоллож үл болно. Тэгвэл харин өөрөө "муу" хүн болно. Хэн ч хэнд ч туслах алба байхгүйг сана.
Болсон зүйлд болд мэт хатуу байж, үхсэн ч сэхсэн ч сэргэлэн болжмор шиг жиргээрэй.
Sunday, October 23, 2016
Tuesday, September 20, 2016
Би хамгийн сайхан, сэтгэл булаам бүсгүй буюу та нар үгүй гэж хэлж чадах уу?
35 нас хүрчихээ.
Хүүхэд байхдаа 30-аад насны хүмүүсийг "аймаар хөгшин" гэж ирээд л ярьдаг байлаа. Өөрийгөө хэзээ ч нас нэмэхгүй, мөнхийн цэл залуугаараа явах мэт сэтгэж иржээ.
Өнөө өглөө ажлын хаалгаар ортол манай хүний нөөцийн албаны дарга хүүхэн ''Tess, юү лүүк бийюүтифүл түдэй" (Tess, чи өнөөдөр сайхан харагдаж байна) гэв.
Миний хариулт "Танкс Сондра, ай тоут ай лүүк бийюүтифүл эвридэй" (баярлалаа, Сондра. Би бодохдоо өөрийгөө өдөр бүр сайхан харагддаг гэж боддог) гэж хэлэн ойр хавьд байсан хүмүүсийг инээлгээд орхив.
Гангалах, гоёхыг нэг их урьтал болгодоггүй жирийн Америкчууд гудамжаар дүүрэн ч ажлын онцлог, байршлаас болоод бас сайхан хувцасладаг хүмүүс олон бий. Ихэвчлэн ажил, бизнесийн үеэр илүү гангална.
Манай ажил бол янз бүрийн хувцаслалттай хүмүүсээр дүүрэн.
Жилийн 4 улирал пүүз шортноос салдаггүй нэгэн байхад өдөр бүр хувцсандаа тохируулж нүүрний будгаа хүртэл сольж буддаг хээнцэрүүд бий.
Инеженрүүд ерөнхийдөө жийнс углаж, одоо ажиллаж буй болон өмнө нь ажиллаж байсан компанийнхаа логотой футболка, малгайтай цамц өмсөх нь элбэг. Ганц хоёр гангардаг гарууд бас бий бий.
Юун төлөө би ясны гангалах хоббитой Монгол хүн билээ ажлын 4 өдөрт нүдээ бүлтэрч, шагайгаа мултлах шахам гоёхгүй ч ажлын газрынхнаас бусад хүмүүс бол намайг лав танихгүйгээр хувирна.
За хувцас хунар ч яахав.
35 нас хүрэх намрын эхний өдөр эхлэхтэй зэрэгцээд л нэг тийм гэхийн аргагүй "бяр" амтагдаад ирсэн юм.
Өөртөө улам итгэлтэй, чадах зүйлээ дээд зэрэгт тултал нь хийдэг, чадахгүй зүйлдээ "үгүй" гэж хэлж чаддаг болжээ. Миний хувьд энэ - амжилт.
"Үгүй" гэдэг үгийг хэлж чадаагүйн улмаас амьдралдаа алдсан тоогоо тоолбол 35-аас лав давна.
Уншигч та ч бас бодоод үзээрэй. Үгүй гэж яаж хэлэх вэ гэж бодоод ингэчихлээ, тэгчихлээ гэж хэдэн удаа өөрийн хүсээгүй зүйлээ хийж, хамарсаж байсан бэ?
"баярлалаа", "уучлаарай" гэж хэлэхийг багаас заадаг шиг "үгүй" гэж хэлэхийг заах ёстой юм болов уу?
"Үгүй" гэж хэлж сурах амаргүй байсаан. Олон удаагийн давтлага орно.
Өдөр тутмын амьдрал, найз нөхөддөө ҮГҮЙ гэж хэлэхээс өөр аргагүй мөчөөч эхлээд ажил карерийн хэмжээнд ч энэ үгийн хэлж сурах хэрэгтэй болдог. Харин ямар зүйлд, хэдийд үгүй гэж хэлэхээ өөрөө ялгаж салгаж мэддэг болох нь хамгийн хэцүү. Энэ сэдвийг ийнхүү нээлттэй орхилоо. Дор бүрнээ тунгаан бодно биз.
Харин ингээд төрсөн өдөртөө эргэн орьё.
Хорин хэдхэн настайдаа өөрийгөө мөн ч их голдог байж дээ. Харин өнөөдөр эргээд бодоход хориод насандаа би үнэхээр хөөрхөн, цоглог, ёстой л гялалзанхан, гунхалзсан сайхан залуухан бүсгүй байсан юм байна аа.
Тухайн үед хэзээ ч өөртөө таалагдаж явсангүй, үргэлж байгаа бүхнээ голсон, өөртөө итгэж, өөрийгөө хүндлэх гээчийг өөрөө уландаа гишгэчихсэн нэгэн явжээ.
Гэтэл яг үнэндээ залуу нас шиг сайхан чимэг энэ дэлхийд алга.
15, 10, 5 жилийн өмнөх зургаа харьцуулж үзлээ. Үнэхээр их өөрчлөгджээ. Тэрхүү өөрчлөлтийг мэдрэх тусмаа өөрийгөө хичнээн үзэсгэлэнтэй байсныг ухаарах мэт.
Үзэсгэлэнтэй гэдэг үгийг би энд зориуд сонгож бичсэн юм. Сэтгүүлийн нүүр, зурагтын сурталчилгаан дээр гардаг шиг үзэсгэлэнгийн тухай биш юм. Өөртөө сэтгэл хангалуун, итгэлтэй байх үзэсгэлэнгийн тухай хөндөж байгаа нь энэ.
Өнөөдөр би (бид) биеэ голж л байна. 10 жилийн дараа яг л дээрх шиг явдал болох нь тодорхой. 30 хэдэн насандаа би үнэхээр сайхан хүүхэн байжээ гэж ...Тиймээс би өнөөдрөөс эхлээд хамгийн сайхан, сэтгэл булаам бүсгүй боллоо.
Залуу насаараа гоё! Намайг өөрийгөө өөлсөн үг хэлэх бүрт ээжийн хариулдаг гурван үгс.
Дүү нар минь, охид бүсгүйчүүд минь хэзээ ч өөрийгөө бүү гол. Түүний оронд дараах нотлогдсон зүйлийг зуршил болго.
1. Дасгал хий бас дахин хий. Хамгийн гол нь хэдэн сар хийгээд зогсох биш насаараа хий. Дадал зуршил болго (таалагдсан, өөрт чинь тохирсоныг сонго - ёга, спиннинг, гүйлт, паунд гэх мэт маш олон янзаараа байна)
2. Идэж буй зуйлдээ анхаар. Хоолоо сойх биш зөв хоолло. Шарсан, хайрсан, чихэрлэг зүйлсээ багасгах гэх мэтээр
3. Атаархалаас алсуур яв, чадвал бүр байхгүй болгочих
Нас нэмнэ гэдэг тийм аюумшигтай зүйл биш л дээ. Жил өнгөрөх тусам аливаад туршлагажиж, ухаан нэмж, тэвчээртэй, илүү амгалан болдог.
Дотоод мөн чанарууд ингэж хувирах тусам гадаад байдал аяндаа хэн хүнийг татам болж бас өөрчлөгддөг. Түүнийгээ мэдэрч зөв хүлээж авах ёстой юм шиг надад санагдсан. Зөв хүлээн авна гэдэгт янз бүрийн зүйл орно. Миний хувьд одоо хэт бие барьсан, богинохон эсвэл бүр хүүхдийнх шиг футболка өмсөөд явах нь нэг л тохиромжгүй. Түүний оронд насандаа тохирсон, зөв загвараа сонгоод өмсвөл дотоод сайхнаа илүү илэрхийлж чаддаг юм шиг. Гэхдээ мэдээж насандаа тохирсон гээд л хамаг арьсаа далдалсан, бараан хар өнгийн юм өмсөөд явна гэсэн үг биш л дээ. Өөөрөөр хэлбэл 40 нас хүрэх дөхөж байж 16 настайдаа өмсөж байсан гэдэс ил гаргасан цамцаа углаад явахгүйг л хэлээд байгаа юм.
Ер нь бол мэдлэг, зан, хүн чанар гэх мэт дотоод гоо сайхан нь гадаад сайхнаас хамаагүй дээр нь тодорхой. Гэхдээ манай монголчуудын "хувцасаар нь угтаж, ухаанаар нь үддэг" гэдэг дэлхийн хаана ч явсан их ортой үг шиг санагдаад байдаг юм даа.
ЖИЧ:
Бие бүтэн төрүүлж, эрүүл саруул өсгөн, хүн шиг явах суурьтай хүмүүжүүлсэн ертөнцийн хамгийн гайхамшигтай эмэгтэй болсон ээждээ баярлалаа гэдгээ ахин дахин хэлье.
Холбоотой бичлэг
хөгширхөөс айж байна уу
Хүүхэд байхдаа 30-аад насны хүмүүсийг "аймаар хөгшин" гэж ирээд л ярьдаг байлаа. Өөрийгөө хэзээ ч нас нэмэхгүй, мөнхийн цэл залуугаараа явах мэт сэтгэж иржээ.
Өнөө өглөө ажлын хаалгаар ортол манай хүний нөөцийн албаны дарга хүүхэн ''Tess, юү лүүк бийюүтифүл түдэй" (Tess, чи өнөөдөр сайхан харагдаж байна) гэв.
Миний хариулт "Танкс Сондра, ай тоут ай лүүк бийюүтифүл эвридэй" (баярлалаа, Сондра. Би бодохдоо өөрийгөө өдөр бүр сайхан харагддаг гэж боддог) гэж хэлэн ойр хавьд байсан хүмүүсийг инээлгээд орхив.
Гангалах, гоёхыг нэг их урьтал болгодоггүй жирийн Америкчууд гудамжаар дүүрэн ч ажлын онцлог, байршлаас болоод бас сайхан хувцасладаг хүмүүс олон бий. Ихэвчлэн ажил, бизнесийн үеэр илүү гангална.
Манай ажил бол янз бүрийн хувцаслалттай хүмүүсээр дүүрэн.
Жилийн 4 улирал пүүз шортноос салдаггүй нэгэн байхад өдөр бүр хувцсандаа тохируулж нүүрний будгаа хүртэл сольж буддаг хээнцэрүүд бий.
Инеженрүүд ерөнхийдөө жийнс углаж, одоо ажиллаж буй болон өмнө нь ажиллаж байсан компанийнхаа логотой футболка, малгайтай цамц өмсөх нь элбэг. Ганц хоёр гангардаг гарууд бас бий бий.
Юун төлөө би ясны гангалах хоббитой Монгол хүн билээ ажлын 4 өдөрт нүдээ бүлтэрч, шагайгаа мултлах шахам гоёхгүй ч ажлын газрынхнаас бусад хүмүүс бол намайг лав танихгүйгээр хувирна.
За хувцас хунар ч яахав.
35 нас хүрэх намрын эхний өдөр эхлэхтэй зэрэгцээд л нэг тийм гэхийн аргагүй "бяр" амтагдаад ирсэн юм.
Өөртөө улам итгэлтэй, чадах зүйлээ дээд зэрэгт тултал нь хийдэг, чадахгүй зүйлдээ "үгүй" гэж хэлж чаддаг болжээ. Миний хувьд энэ - амжилт.
"Үгүй" гэдэг үгийг хэлж чадаагүйн улмаас амьдралдаа алдсан тоогоо тоолбол 35-аас лав давна.
Уншигч та ч бас бодоод үзээрэй. Үгүй гэж яаж хэлэх вэ гэж бодоод ингэчихлээ, тэгчихлээ гэж хэдэн удаа өөрийн хүсээгүй зүйлээ хийж, хамарсаж байсан бэ?
"баярлалаа", "уучлаарай" гэж хэлэхийг багаас заадаг шиг "үгүй" гэж хэлэхийг заах ёстой юм болов уу?
"Үгүй" гэж хэлж сурах амаргүй байсаан. Олон удаагийн давтлага орно.
Өдөр тутмын амьдрал, найз нөхөддөө ҮГҮЙ гэж хэлэхээс өөр аргагүй мөчөөч эхлээд ажил карерийн хэмжээнд ч энэ үгийн хэлж сурах хэрэгтэй болдог. Харин ямар зүйлд, хэдийд үгүй гэж хэлэхээ өөрөө ялгаж салгаж мэддэг болох нь хамгийн хэцүү. Энэ сэдвийг ийнхүү нээлттэй орхилоо. Дор бүрнээ тунгаан бодно биз.
Харин ингээд төрсөн өдөртөө эргэн орьё.
Хорин хэдхэн настайдаа өөрийгөө мөн ч их голдог байж дээ. Харин өнөөдөр эргээд бодоход хориод насандаа би үнэхээр хөөрхөн, цоглог, ёстой л гялалзанхан, гунхалзсан сайхан залуухан бүсгүй байсан юм байна аа.
Тухайн үед хэзээ ч өөртөө таалагдаж явсангүй, үргэлж байгаа бүхнээ голсон, өөртөө итгэж, өөрийгөө хүндлэх гээчийг өөрөө уландаа гишгэчихсэн нэгэн явжээ.
Гэтэл яг үнэндээ залуу нас шиг сайхан чимэг энэ дэлхийд алга.
15, 10, 5 жилийн өмнөх зургаа харьцуулж үзлээ. Үнэхээр их өөрчлөгджээ. Тэрхүү өөрчлөлтийг мэдрэх тусмаа өөрийгөө хичнээн үзэсгэлэнтэй байсныг ухаарах мэт.
Үзэсгэлэнтэй гэдэг үгийг би энд зориуд сонгож бичсэн юм. Сэтгүүлийн нүүр, зурагтын сурталчилгаан дээр гардаг шиг үзэсгэлэнгийн тухай биш юм. Өөртөө сэтгэл хангалуун, итгэлтэй байх үзэсгэлэнгийн тухай хөндөж байгаа нь энэ.
Өнөөдөр би (бид) биеэ голж л байна. 10 жилийн дараа яг л дээрх шиг явдал болох нь тодорхой. 30 хэдэн насандаа би үнэхээр сайхан хүүхэн байжээ гэж ...Тиймээс би өнөөдрөөс эхлээд хамгийн сайхан, сэтгэл булаам бүсгүй боллоо.
Залуу насаараа гоё! Намайг өөрийгөө өөлсөн үг хэлэх бүрт ээжийн хариулдаг гурван үгс.
Дүү нар минь, охид бүсгүйчүүд минь хэзээ ч өөрийгөө бүү гол. Түүний оронд дараах нотлогдсон зүйлийг зуршил болго.
1. Дасгал хий бас дахин хий. Хамгийн гол нь хэдэн сар хийгээд зогсох биш насаараа хий. Дадал зуршил болго (таалагдсан, өөрт чинь тохирсоныг сонго - ёга, спиннинг, гүйлт, паунд гэх мэт маш олон янзаараа байна)
2. Идэж буй зуйлдээ анхаар. Хоолоо сойх биш зөв хоолло. Шарсан, хайрсан, чихэрлэг зүйлсээ багасгах гэх мэтээр
3. Атаархалаас алсуур яв, чадвал бүр байхгүй болгочих
Нас нэмнэ гэдэг тийм аюумшигтай зүйл биш л дээ. Жил өнгөрөх тусам аливаад туршлагажиж, ухаан нэмж, тэвчээртэй, илүү амгалан болдог.
Дотоод мөн чанарууд ингэж хувирах тусам гадаад байдал аяндаа хэн хүнийг татам болж бас өөрчлөгддөг. Түүнийгээ мэдэрч зөв хүлээж авах ёстой юм шиг надад санагдсан. Зөв хүлээн авна гэдэгт янз бүрийн зүйл орно. Миний хувьд одоо хэт бие барьсан, богинохон эсвэл бүр хүүхдийнх шиг футболка өмсөөд явах нь нэг л тохиромжгүй. Түүний оронд насандаа тохирсон, зөв загвараа сонгоод өмсвөл дотоод сайхнаа илүү илэрхийлж чаддаг юм шиг. Гэхдээ мэдээж насандаа тохирсон гээд л хамаг арьсаа далдалсан, бараан хар өнгийн юм өмсөөд явна гэсэн үг биш л дээ. Өөөрөөр хэлбэл 40 нас хүрэх дөхөж байж 16 настайдаа өмсөж байсан гэдэс ил гаргасан цамцаа углаад явахгүйг л хэлээд байгаа юм.
Ер нь бол мэдлэг, зан, хүн чанар гэх мэт дотоод гоо сайхан нь гадаад сайхнаас хамаагүй дээр нь тодорхой. Гэхдээ манай монголчуудын "хувцасаар нь угтаж, ухаанаар нь үддэг" гэдэг дэлхийн хаана ч явсан их ортой үг шиг санагдаад байдаг юм даа.
ЖИЧ:
Бие бүтэн төрүүлж, эрүүл саруул өсгөн, хүн шиг явах суурьтай хүмүүжүүлсэн ертөнцийн хамгийн гайхамшигтай эмэгтэй болсон ээждээ баярлалаа гэдгээ ахин дахин хэлье.
Холбоотой бичлэг
хөгширхөөс айж байна уу
Monday, August 15, 2016
Бар ээж, туулай аав- хошин өгүүллэг
Энүүхэндээ гэж хэлэхэд би бар ээж л дээ. Жирэмсэн болмогцоо "Бар ээж" хэмээх номыг уншиж эхэлснээр миний бар ээж болох зам эхэлсэн юм.
Манайх жилийн зөрөөтэй төрсөн хоёр охинтой. Энэ хоёр миний цэргүүд. Ээжийн үг бол манайд хууль. Надад ер нь хүүхдүүдтэйгээ шалчиганаад байх зав байхгүй. 2 охины өрөөний нэг ханаар дүүрэн өнгөөр ялгасан долоо хоногийн хуваарийг би ЭмАйТи сургуулийн нэгдүгээр курсын оюутны хуваарийн загвар дээр үлгэрчилж хийсэн юм. Манай хоёр чинь том болсон охид. Том нь сарын өмнө 5 хүрч бага нь сарын дараа 4 нас хүрэх юм. Шөнө орондоо хэдэн удаа шээсэн хэрэгт орсон бага маань одоо өөрөө шөнө босоод шээчихдэг болсон. Ариун цэврийн өрөө ороход айгаад байна гэхээр нь жижигхэн гар чийдэн аваад орных нь хажууд тавьчихсанаас хойш олон таван үггүй болсон.
Том нь 2 дугаар ангийн хүүхдийн хэмжээний өгүүлбэртэй тоо бодож, өглөөний цай долоо хоногт 2 удаа бэлдэх жишээний. Тэгэхээр яалт ч үгүй том болчихсон хоёр охин.
Чихэр шоколадны амтыг ч мэдэхгүй. Яг л Вилли Вонкагийн бага нас шиг гээд бодчих. Би тэр хоёртой яг л том хүн шиг харьцдаг.
Хоёр охины эцэг бол туулай аав. Ажиллахаас бусад бүхий л чөлөө заваа хоёр охинтойгоо зарцуулна. Өвдөг сөхөрчихсөн л хамт паззл эвлүүлж суугаа харагддаг. Мэдээж би бар ээж тул ямар тоглоомоор хэрхэн, хэр удаан зугаацахыг хуваарьт оруулна.
Тэр гурвын азаар бар ээж би албан томилолтоор хаа сайгүй нисэх ажил улиралд хэд хэдэн удаа гарах ба чухам туулай аав хүүхдүүдийн хуваарийг орвонгоор нь эргүүлдэг нь тодорхой. Харин сургуулиас гадуурх төлбөрт дугуйлангуудыг таслуулсан байвал асуудал яаж хурцадахыг эцэг андахгүй нь яамай.
Аавдаа хайртай, дуртай, дассан гэж жигтэйхэн. Хүмүүсийн хэлдгээр бүхэл бүтэн 100 хувь аавын охид. Надад ер 0,001 хувь ч байхгүй шүү.
Бар ч гэсэн би 9 сар хэвлийдээ тээж, (зүгээр нэг бас тээчихгүй, өвдөнө, эмнэлэгт хэвтэнэ, есөн шидийн л юм болно) гуа сайхан биеэ язланхан төрүүлж, ангир шар уургаа хөхүүлэн, бүүвэйн дуу шөнө дөлөөр аяланхан, баас шээсэн дээр нь удаан хэвтүүлчихгүй юмсан гэсэндээ хөдлөх бүрт нь сэрж, ган хийх бүрт нь өндөлзөж өсгөсийн болохоор хааяа ч болохнээ "хардах" сэтгэл ургана л биз дээ. За гэхдээ нэг их олон биш дээ.
Амьдрал урсдагаараа урсаж, бар ээж хийдгээрээ хийж байтал учир нь олдож, нацаг нь тайлагдахгүй өвчин гээч намайг хүчтэйхэн ороогоод авав.
Нөгөө гурваараа хүргүүлчихээд та гурав үлдээд яахав ажил сургууль, ар гэр хэцүүднэ гэж хөөж явуулчихаад эмнэлгийн хүйтэн орон дээр бороонд ноорсон муужгай шиг царайлчихсан намайг хэн ч бар ээж гэхийн аргагүй. Эмнэлгээс гарлаа, ирж ав гэж залгатал ийшээ бүү зүглэ гэдэг эцсийн тушаалаа бар ээжийн ёсоор өглөө.
Бурханы авралаар, магадгүй хоёр сайхан үр төрүүлсэний цорын ганц ачаар бурхан намайг энэ удаа өршөөх шиг болов.
Манай гурав хүргэж ирсэн газраа миний гарахыг хүлээж зогсов. Хоёр үр минь хоёр талаас зууран авч гуя, гар гээд бяцхан нуруундаа хүрэх газрын хэмжээнд таарсан биений минь хэсэг бүрийг хоёр халуухан хошуугаараа үнсэж өгөв. Өмнө нь ер тэгэж байсныг би санадаггүй. Анх удаа л болов уу даа...
Охидоо тэр орой би унтах цагаас нь ухрааж, дуртай Фрозэн киног нь янз бүрийн нэхэл дагалгүй дуустал нь үзүүлж, зуухан дээрээ эрдэнэ шиг үсэргэсэн шиг өнгөрөөлөө. Чухам хаанаас ийм өөр манайд үзэгдэж харагдаагүй ээж гараад ирсэнийг би мэдсэнгүй.
2 ном эсвэл 3 ном гэж зарчимддаг би охидын дуртай 16 номыг дуустал нь уншиж өгөөд, өндөгнөөс нэг их томроод шалихгүй 2 зөөлхөн духан дээр нь 1, булбарайхайн бяцхан хацрууд дээр нь 2, жижигхэн бурзайсан хөлстэй 2 хамар дээр нь 3, одоо хэр нь алганы хонхорт багтах бяцхан гар дээр нь 4 удаа үнсээд ч би ханаагүй билээ.
Нөхөр ингэж ярив: чамайг өвдсөнөөс хойш энэ 2 хөгжилдөн тоглох ч үгүй, тэр ч бүү хэл сургуульдаа ч явахгүй гэжээ. Хамгийн дуртай бүжгийн хичээлдээ явна гэж очсон хэрнээ оролгүй үүднээс нь буцаад ирсэн гэнэ. Ээждээ санаа нь зовоо юу гэхээр үгүй гэж гүрийсэн ч нулимс нь том том дуслаад хоёулаа хөтлөлцөөд өрөөндөө ороод ээждээ өгнө гээд зураг зураад чимээгүй суучихсан ажээ.
Би чимээгүйхэн урсах нулимсаа барьж дийлсэнгүй. Нялх амьтад минь, ээжийн бурхад минь ээжийгээ уучлаарай гээд нас биенд нь тохирсон шинэ хуваарь хийж өлгөхөөр ЭмАйТи-гийн хуулбар хуваариа охидоо сэрээхгүйг хичээн чимээгүйхэн буулгаж авав. Одоо миний уншиж буй ном бол "No regrets of parenting" ... Харамсахгүйгээр эцэг эхийн ажлаа хийх нь
Манайх жилийн зөрөөтэй төрсөн хоёр охинтой. Энэ хоёр миний цэргүүд. Ээжийн үг бол манайд хууль. Надад ер нь хүүхдүүдтэйгээ шалчиганаад байх зав байхгүй. 2 охины өрөөний нэг ханаар дүүрэн өнгөөр ялгасан долоо хоногийн хуваарийг би ЭмАйТи сургуулийн нэгдүгээр курсын оюутны хуваарийн загвар дээр үлгэрчилж хийсэн юм. Манай хоёр чинь том болсон охид. Том нь сарын өмнө 5 хүрч бага нь сарын дараа 4 нас хүрэх юм. Шөнө орондоо хэдэн удаа шээсэн хэрэгт орсон бага маань одоо өөрөө шөнө босоод шээчихдэг болсон. Ариун цэврийн өрөө ороход айгаад байна гэхээр нь жижигхэн гар чийдэн аваад орных нь хажууд тавьчихсанаас хойш олон таван үггүй болсон.
Том нь 2 дугаар ангийн хүүхдийн хэмжээний өгүүлбэртэй тоо бодож, өглөөний цай долоо хоногт 2 удаа бэлдэх жишээний. Тэгэхээр яалт ч үгүй том болчихсон хоёр охин.
Чихэр шоколадны амтыг ч мэдэхгүй. Яг л Вилли Вонкагийн бага нас шиг гээд бодчих. Би тэр хоёртой яг л том хүн шиг харьцдаг.
Хоёр охины эцэг бол туулай аав. Ажиллахаас бусад бүхий л чөлөө заваа хоёр охинтойгоо зарцуулна. Өвдөг сөхөрчихсөн л хамт паззл эвлүүлж суугаа харагддаг. Мэдээж би бар ээж тул ямар тоглоомоор хэрхэн, хэр удаан зугаацахыг хуваарьт оруулна.
Тэр гурвын азаар бар ээж би албан томилолтоор хаа сайгүй нисэх ажил улиралд хэд хэдэн удаа гарах ба чухам туулай аав хүүхдүүдийн хуваарийг орвонгоор нь эргүүлдэг нь тодорхой. Харин сургуулиас гадуурх төлбөрт дугуйлангуудыг таслуулсан байвал асуудал яаж хурцадахыг эцэг андахгүй нь яамай.
Аавдаа хайртай, дуртай, дассан гэж жигтэйхэн. Хүмүүсийн хэлдгээр бүхэл бүтэн 100 хувь аавын охид. Надад ер 0,001 хувь ч байхгүй шүү.
Бар ч гэсэн би 9 сар хэвлийдээ тээж, (зүгээр нэг бас тээчихгүй, өвдөнө, эмнэлэгт хэвтэнэ, есөн шидийн л юм болно) гуа сайхан биеэ язланхан төрүүлж, ангир шар уургаа хөхүүлэн, бүүвэйн дуу шөнө дөлөөр аяланхан, баас шээсэн дээр нь удаан хэвтүүлчихгүй юмсан гэсэндээ хөдлөх бүрт нь сэрж, ган хийх бүрт нь өндөлзөж өсгөсийн болохоор хааяа ч болохнээ "хардах" сэтгэл ургана л биз дээ. За гэхдээ нэг их олон биш дээ.
Амьдрал урсдагаараа урсаж, бар ээж хийдгээрээ хийж байтал учир нь олдож, нацаг нь тайлагдахгүй өвчин гээч намайг хүчтэйхэн ороогоод авав.
Нөгөө гурваараа хүргүүлчихээд та гурав үлдээд яахав ажил сургууль, ар гэр хэцүүднэ гэж хөөж явуулчихаад эмнэлгийн хүйтэн орон дээр бороонд ноорсон муужгай шиг царайлчихсан намайг хэн ч бар ээж гэхийн аргагүй. Эмнэлгээс гарлаа, ирж ав гэж залгатал ийшээ бүү зүглэ гэдэг эцсийн тушаалаа бар ээжийн ёсоор өглөө.
Бурханы авралаар, магадгүй хоёр сайхан үр төрүүлсэний цорын ганц ачаар бурхан намайг энэ удаа өршөөх шиг болов.
Манай гурав хүргэж ирсэн газраа миний гарахыг хүлээж зогсов. Хоёр үр минь хоёр талаас зууран авч гуя, гар гээд бяцхан нуруундаа хүрэх газрын хэмжээнд таарсан биений минь хэсэг бүрийг хоёр халуухан хошуугаараа үнсэж өгөв. Өмнө нь ер тэгэж байсныг би санадаггүй. Анх удаа л болов уу даа...
Охидоо тэр орой би унтах цагаас нь ухрааж, дуртай Фрозэн киног нь янз бүрийн нэхэл дагалгүй дуустал нь үзүүлж, зуухан дээрээ эрдэнэ шиг үсэргэсэн шиг өнгөрөөлөө. Чухам хаанаас ийм өөр манайд үзэгдэж харагдаагүй ээж гараад ирсэнийг би мэдсэнгүй.
2 ном эсвэл 3 ном гэж зарчимддаг би охидын дуртай 16 номыг дуустал нь уншиж өгөөд, өндөгнөөс нэг их томроод шалихгүй 2 зөөлхөн духан дээр нь 1, булбарайхайн бяцхан хацрууд дээр нь 2, жижигхэн бурзайсан хөлстэй 2 хамар дээр нь 3, одоо хэр нь алганы хонхорт багтах бяцхан гар дээр нь 4 удаа үнсээд ч би ханаагүй билээ.
Нөхөр ингэж ярив: чамайг өвдсөнөөс хойш энэ 2 хөгжилдөн тоглох ч үгүй, тэр ч бүү хэл сургуульдаа ч явахгүй гэжээ. Хамгийн дуртай бүжгийн хичээлдээ явна гэж очсон хэрнээ оролгүй үүднээс нь буцаад ирсэн гэнэ. Ээждээ санаа нь зовоо юу гэхээр үгүй гэж гүрийсэн ч нулимс нь том том дуслаад хоёулаа хөтлөлцөөд өрөөндөө ороод ээждээ өгнө гээд зураг зураад чимээгүй суучихсан ажээ.
Би чимээгүйхэн урсах нулимсаа барьж дийлсэнгүй. Нялх амьтад минь, ээжийн бурхад минь ээжийгээ уучлаарай гээд нас биенд нь тохирсон шинэ хуваарь хийж өлгөхөөр ЭмАйТи-гийн хуулбар хуваариа охидоо сэрээхгүйг хичээн чимээгүйхэн буулгаж авав. Одоо миний уншиж буй ном бол "No regrets of parenting" ... Харамсахгүйгээр эцэг эхийн ажлаа хийх нь
Subscribe to:
Posts (Atom)