Алиманд буруугаа тохсон нь

Блогоороо зочлолгүй зөндөө удсан байна. Завгүй ажилтай, аялаад гэх мэтээр худал үнэн шалтгаан тоочвол болох.

Чин үнэндээ Apple-с болсон юм.

Гэртээ зай гаргахын тулд ширээний computer-ээ хураах болов. Тэгээд шинэ содон технологи судалж үзэх сонирхолтой нөхөр маань chrome book захиалаадхав. Би үнэхээр үүн дээр ажиллах дургүй. Хэдийгээр блогдох санаатай монгол үсэг суулгасан ч би нэг л дасаж өгөхгүй байлаа.

Ажлаас өгсөн Apple!

Би энэ компанийн бүтээгдэхүүнд яагаад ч юм фен болж чадахгүй явсаар өнөөг хүрсэн юм.

Монгол үсэг товчлуур дээр нь суулгах боломжгүй. Арга ядаад Орос үсэг суулгасан боловч надад үсэгнийх нь байрлалд дасах цаг ч гарсангүй, сонирхол ч төрсөнгүй.

Угийн цагийн хөтөлбөрт баригдсан, програмчдагдсан амьдрал маань хэд хэдэн шалтгааны улмаас улам завгүй болж, дээрээс нь бэлэнчлэх сэтгэлгээ надаас бүрэн арилаагүйн гайгаар дахиж Apple-тай ноцолдох боломжийг өөртөө олголгүй явсаар нэг мэдэхэд блог бичих хугацаа хэт өнгөрсөн байв.

Гар хөлөөрөө мөнгө ологсод бид гар хөл өвдвөл сандарч орхино. Миний баруун гар өвдөж эхэлснээр блогтойгоо эргэн учрах магадгүй 2 дахь номоо дуусгах гараа минь эхэллээ.

Computer дээр удаан ажилласан, тодруулбал хулгана их хэрэглэснээс болоод баруун гар, хуруу өвджээ хөөрхий. Эмчилгээ, дасгал гээд бүх л шинжлэн ухаан нотдогдсон арга чаргыг хэрэглэлээ. Бүрэн эдгэрсэнгүй.

Эцэст нь ийм яира болов.

Эмч : Бага ажиллах боломж бий юу?
Би: байхгүй
Эмч: Гараа амраах л сүүлийн арга байна
Би:  гараа амраах эрхийг би өөртөө өгөх боломжгүй
Эмч: За тийм дээ, бид нарт тэр тусмаа Бэй Ариад амьдардаг бидэнд амрах эрх байхгүй дээ гээд баахан ганцаараа инээснээ. Уйлах гэж байгаа мэт царайтай намайг өрөвдсөн үү? Яасан? Царайгаа төв болгосноо, би чамд тусална аа. Надаас имейл хүлээгээд ирэхгүй бол 7 хоногийн дараа холбогдоорой гэж хэлэв.

 Ингээд эмчийнхээ хамт уйгагүй судалгаа хийсний эцэст roller mouse  гээч ачтантай золгож өвчингүй болоод зогсохгүй дахин блогдох болсон нь энэ.

Энэ хулганыг  PC-д зориулж бүтээсэн тул, би Apple- аа PC -гээр сольж, монгол үсгээ суулгав.

Яг л нөгөө гахайнаас хялгас гуйгаад тэрүүгээрээ дээс томж найзыгаа авардаг үлгэр шиг юм болсон юм даа.

Үнэтэй хулгана захиалахын тулд эмчээсээ бичиг авна, авсан бичгээ албаны хүнд өгч хулганаа захиулна, хулгана ирсэний дараа учраа тайлбарлаж, computer-ээ солиулаад, монгол үсгээ суулгаж блогруугаа ороод үүнийг бичиж байгаа нь энэ.

Намайг үргэлж дэмждэг та нартаа баяралалаа.

Сахиусан тэнгэр

Сүүлийн долоо хоног ажил багасаж эгчийнхээ өгсөн номнуудыг гялс уншиж дуусгав. Өгсөн ч гэж дээ үнэндээ бараг л би хулгайлчихсан юм. Эгч нарынхаа ээмэг бөгжийг биш шинэ сайхан номыг үе үе "хусчихдаг" зангаа тавилгүй онгоцноос кимчи үнэртүүлэн бөөн номтой газардлаа даа би.

Тэдгээр дотроос өмнө нь сонсож дуулаагүй зохиолчийн нэгэн ном маш их таалагдаж нэгхэн орой л уншаад дуусгав.

Үгийн сонголт зэргээс харахад шинэхэн бичигч гэдэг нь тодорхой ч үйл явдал бодит тул үнэн сэтгэлээс урган гарсан бүтээл болох нь андашгүй.

Гэр бүлийн хүчирхийлэл ямар аймаар ноцтой хэмжээнд хүрсэнийг өөрт тохиолдсон гашуун явдлыг хүүрнэх хэлбэрээр сайн бичжээ.

Залуу охин хэрхэн зовж, ямархан гачлаантай хором, өдөр, сар, жилүүдийг туулсанаа цааснаа буулгасныг уншихад түүний зовлонг зөвхөн өнгөцхөн төдий л мэдрэх байх. Чин үнэндээ түүний туулсан, туулж буй замын үнэн зовлонг ганцхан өөрийн биеэр туулсан хүн л ойлгох буй за.

"Сахиусан тэнгэр" номыг уншаарай.

Хэзээ ч сонсоогүй нэр, нэг ч хараагүй царай хэдий ч залуу зохиолч Пүрэвмааг таних мэт дотно сэтгэгдэл төрнө.

Охид бүсгүйчүүдэд сургамж болох, нүд чихийг нь нээх нэн чухал сэдэв хөндөн өөрийнхөө дотоод ертөнцийг харамгүй нээсэн чамд баярлалаа.

Яг л чиний хэлсэнээр би ч бас "энэ насны амьдралынхаа турш хүчирхийллийн эсрэг тэмцэх болно" ... дээрээс нь хүчирхийлэлтэй тэмцэгчийг би үргэлжид дэмжинэ.

Пүрэвмаадаа аз жаргал хүслээ...

Муу зүйл сайн хүмүүст ч тохиолддог

Сайхан зүйл сайн хүмүүст тохиолддог гэж ихэнх хүмүүс ярьдаг. Тэр үнэн. Гэхдээ муу зүйл ч сайн хүмүүст тохиолддог гэдгийг хүмүүс мартаж орхидог.

Тийм учраас ямар нэг золгүй явдал тохиолдоход хүмүүс "яагаад" , "би ямар муу зүйл хийв?" гэх мэтээр өөрсдийгөө "байцааж" эхлэх нь элбэг.

"Сайн хүн" гэж чухам хэн бэ?

Хүн алж, хулгай дээрэм хийсэнгүй, улсын мөнгө идэж, авилгал хуйвалдаанд оролцоогүй, хүнд муу санаж, өс хонзон хөөгөөгүй...

Хоёр идэж, хоосон хоноогүй мөрөөрөө амьдрах л гэж зүтгэж яваа хүмүүс.

Амьдрал бол тэмцэлийн талбар. Үр хүүхэд, хань ижилтэй болох, аялж зугаалах гэх мэт сайхан зүйл тохиолдох нь амьдралаас өгч буй өчүүхэн бэлэг.  Тэдгээр бэлгийг авах үеүдэд таашаал аван баярлах ёстой. Өөрөөр хэлбэл өнөөдөртөө амьдарч сурахтай эргээд холбогдож байгаа юм. Маргааш юу болохыг хэн ч үл мэднэ.

Өнөөдөр тохиолдсон золгүй явдал ч бэлэг байж мэднэ. Үүнээс ч дор зүйл болох байсан юм бил үү? Тэгэхээр яагаад гэдэгт өндөр ач холбогдол өгөх хэрэггүй.

Өнөөдөр надад/чамд ирсэн зовлон маргааш хэнд ч ирж ч болно.  Тиймээс "муу" ч хүн бай "сайн"  ч хүн бай хэнд ч юу ч хэзээ ч тохоилдож болзошгүй.

Чухам түүнийг даваад туулах сэтгэлийн тэнхээтэй байж, нэг доллараар нөгөөдөө тусалж чадахгүй гэхэд сэтгэлийн дэм өгч, урмаар тэтгэж, үнэн зүрхнээсээ хайрлах нь хамгийн чухал.

Тэр тэгэж тусалсангүй, энэ ингэж хэлсэнгүй гэж гомдоллож үл болно. Тэгвэл харин өөрөө "муу" хүн болно. Хэн ч хэнд ч туслах алба байхгүйг сана.

Болсон зүйлд болд мэт хатуу байж, үхсэн ч сэхсэн ч сэргэлэн болжмор шиг жиргээрэй.